இதயத்தின் மொழி

🫀 இதயத்தின் மொழி

அவன் விபத்தில் காயப்பட்டான். மருத்துவமனை. நான் ஓடினேன்.

அவன் படுக்கையில் — வலியில், ஆனால் என்னை பார்த்து சிரித்தான். "நீ வருவே என்று தெரியும்," என்று சொன்னான்.

என் கண்கள் நிரம்பின. "முட்டாள் மாதிரி பேசாதே," என்று சொன்னேன்.

"பயப்பட்டீயா?" என்று கேட்டான்.

"ஆமா," என்று சொன்னேன். வேறு என்ன சொல்வது.

அவன் என் கையை பிடித்தான். "நான் போகல. இக்கே இருக்கேன்."

அன்று இரவு முழுவதும் அவன் அருகே உட்கார்ந்திருந்தேன். அவன் தூங்கும்போது பார்த்தேன்.

ஒரு விஷயம் புரிந்தது — நான் இவனை நேசிக்கிறேன். இவன் இல்லாத ஒரு நாளும் வேண்டாம்.

அவன் கண் விழித்தபோது சொன்னேன். அவன் மெதுவாக சிரித்தான். "நான் நண்பா என்று நினைச்சேன். இப்ப என்னாகிறேன்?"

"தெரியல. ஆனால் போகாதே," என்று சொன்னேன்.